Na początku to miała być po prostu wycieczka łodzią na Asinarę. Kiedy trafiłam na oferty typu Pescaturismo, to mnie zaciekawiło. Nie tylko wycieczka ale też udział w połowach. Zaczęłam zgłębiać temat, no i miałam wątpliwości. Czy ja napewno chcę patrzeć, jak wyciągają te biedne ryby i inne żyjątka z wody, czy chcę brać w tym udział? Potem pomyślałam, że to hipokryzja: lubię jeść ryby, więc o co mi chodzi? Postanowiłam, że popłynę.

No i było ciekawie, bo zobaczyłam na czym polega taki "ekologiczny" połów, połów na kosze, uwalnianie wszystkich stworzeń, ktore mogą sobie jeszcze pożyć. Sylwia wszystko nam opowiada, Davide i jego ojciec pokazują nam wszystko co robią. Zamiast tradycyjnych sieci łowią na kosze, które są połączone liną. Te kosze są wyrzucane jeden po drugim do morza raz dziennie i raz dziennie wyławiane. Davide nawija linę i jeden po drugim wyciąga kosze. Jego ojciec zagląda do każdego z koszy i sprawdza, co się złapało. Wszystkie za młode stworzenia i takie, które nie spełniają wymagań są wyjmowane z koszy i wyrzucane do morza. Chyba to wyrzucanie do morza najbardziej mi się podobało. Miałam przyjemność oddać morzu jedną ośmiornicę i jednego kraba... Pozostałe ryby i inne stworzenia są segregowane na te, co popłyną do portu (chyba na sprzedaż a także na własny użytek rybaków) oraz te, które zostaną skonsumowane podczas naszej wycieczki. Silvia pokazuje nam poszczególne okazy, opowiada o nich...

Jest coś jednak w tym przeżyciu co mi nie pozwala wczuć się tak, jak opisują to Silvia i Davide na swojej stronie na fb. "Nasza Silvia i jedna z naszych gości z promiennym uśmiechem dumnie pokazują wspaniałą ośmiornicę, która właśnie wyłoniła się z bogatych wód morza Asinara. To chwila czystego szczęścia i bezpośredniego połączenia z życiem morskim. Nasza turystyka rybacka to nie tylko nawigacja, ale także możliwość podziwiania z bliska cudów, jakie skrywa nasze morze. Spotkanie z tymi stworzeniami jest pouczającym i niezapomnianym przeżyciem, które sprawia, że ​​każdy dzień na pokładzie Motopesca Alex jest wyjątkowy"...

No i ja mam z tym problem... co innego zobaczyć podwodny świat tam, pod wodą, lub też nawet przejść się po targu rybackim, gdzie ryby i owoce morza przygotowane są do sprzedaży,  już nieżywe. Jednak prezentowanie żywego stworzenia, opowiadanie o nim, kiedy próbuje się uwolnić, oglądanie żywych ryb jak esponatów mówiąc o szczęściu itp podczas gdy one duszą się poza wodą , to dla mnie już przesada. Tym bardziej, że za chwilę te stworzenia powędrują do gara... Tak, lubię ryby i nie mówię, że od dziś nie będę ich jeść, ale jakoś tam wtedy było mi tych stworzeń szkoda i potrawy przyrządzone przez Silvię nie smakowały mi tak, jak te, które jadam w trattorii czy w domu. Możliwe, że to oni mają rację - skoro zajmują się rybołówstwem, robią to z zachowaniem wszelkich możliwych zasad ekologii - może oni są bardziej niż ja są w zgodzie z naturą. Ja wiem jednak, że ten jeden raz mi wystarczy. Wiele się dowiedziałam, było ciekawie, i było to wyjątkowe przeżycie, nie przeczę. Więcej już jednak takiej wycieczki nie wybiorę.

Po zakończeniu połowów dopłynęliśmy do Cala Reale na wyspie Asinara. Tu nasi gospodarze - rybacy zostali na łodzi, Silvia zajęła się garami na nasz obiad, a my poszliśmy gdzie kto chciał. Asinara jest ogromna, a przede wszystkim bardzo długa i wąska. Patrząc na nią z boku widać takie jakby garby, jeden za drugim. Ciekawe, że wszystkie wycieczki łodzią czy statkiem, czy wodolotem odwiedzają tę, wschodnią część wyspy. Nikt nie pływa po drugiej stronie...

Asinara ma ciekawą historię. Była wioską rybacką do czasu, aż w latach 70-tych XX wieku powstało tu jedno z najcięższych więzień we Włoszech, przebywali tu mafiozi podczas Maksiprocesu, a także członkowie Czerwonych Brygad. Tworząc więzienie wywieziono z wyspy jej mieszkańców, przesiedlając ich do Stintino. Na wyspie pozostały po nich ślady, takie jak między innymi spotkany przeze mnie maleńki cmentarz (podobno jest takich cmentarzy na wyspie kilka). W 1997 roku po zamknięciu więzienia został tu założony Park Narodowy Asinara. Mieszka tu teraz na stałe bardzo niewiele osób, głównie pracownicy i strażnicy Parku.

Oślą Wyspę, zgodnie z jej nazwą, zamieszkują żyjące na wolności osły, a także dzikie konie i muflony. Żyją tu - i chyba tylko tutaj - białe osły, albinosy. Wyruszając na spacer w okolicy Cala Reale chciałam przede wszystkim spotkać tutejsze osiołki i to mi się udało. Są spokojne, ufne, choć te białe nie zrobiły na mnie dobrego wrażenia, wydawały mi się jakby zalęknione, smutne. Potem dowiedziałam się, że jak to z albinosami bywa, ich oczy są ogromnie wrażliwe na światło, co szczególnie się wzmaga latem. Dlatego ich oczy są spuchnięte, załzawione a osiołki chronią się w cieniu i prawie nic nie widzą. Jak powiedziała strażniczka parku, zimą te białe osiołki zmieniają się w wesołe, brykające zwierzaki...

W pobliżu Cala Reale znajduje się szpital żółwi morskich, za mało jednak było czasu na odwiedzenie go. Byłam już w takim szpitalu na Lampeduzie i na Linozie, a tu chciałam bardziej chłonąć ten niewielki kawałek wyspy. Żeby ją lepiej poznać trzeba by po niej pojeździć. My jednak wsiadamy na naszą łódź i płyniemy dalej.

Podczas rejsu mieliśmy dwa przystanki na pływanie. W pierwszym miejscu wyjrzałam przez burtę i zobaczyłam krystalicznie czystą wodę i piaszczyste dno gdzieś w oddali. Nie było widać z łodzi ryb ani żadnych roślin. Postanowiłam, że tutaj po prostu sobie popływam, zostawiłam fajkę i aparat, wzięłam tylko maskę i wskoczyłam (a raczej wsunęłam się) do wody. Pływając obserwowałam to co pode mną, pojawiło się zaledwie parę małych rybek, dno było piaszczyste, jasne, ale były też spore kępy pięknych, prawie białych wodorostów, oblepionych pęcherzykami powietrza.

Na obiad zatrzymaliśmy się w zatoce, gdzie stało już kilka łodzi, chyba to była Cala delle Barche. Tu postanowiłam, i nie tylko ja, przyjrzeć się dokładniej temu co pod nami. Było tam sporo prawie przezroczystych ryb, pływających wokół. Wydaje mi się, że były bardzo do siebie podobne. Udało mi się zrobić im sporo zdjęć, choć nie do końca potrafię się dogadać z moim nowym aparatem. Prawdopodobnie jest to kwestia ustawień, udało się na wielu zdjęciach złapać ryby ale całe tło, to co za lub pod nimi jest całkiem zamazane. Chciałabym móc je fotografować na tle podwodnego świata... Niestety, nie mam szans na to, żeby się tego nauczyć, jeśli w ogóle będę miała znów taką możliwość, to będzie to nie wcześniej niż za rok... Jednak w porównaniu z poprzednim aparatem ten jest o wiele łatwiejszy w obsłudze i jakieś sensowne obrazy udało się utrwalić.

Ciekawe było, że ryby, których było wokół mnie dużo przez jakiś czas w pewnym momencie jakby znikły. Kręciłam się dookoła i nigdzie ich nie było. Może im się znudziłam i popłynęły zobaczyć coś ciekawszego?

Kiedy w końcu wyszłam na pokład, zrobiło mi się jakoś nieprawdopodobnie zimno, cała dygotałam. Podobnie Silvia, która powiedziała, że byłyśmy w wodzie ponad pół godziny. Snorkując właściwie jesteśmy niemal bez ruchu, może to był powód, choć niejeden raz wcześniej pływałam z maską bardzo długo. Może tu była chłodniejsza woda, nie wiem. To było dziwne, wytarłam się, owinęłam ręcznikiem, nie pomagało, w końcu się przebrałam i dopiero po jakimś czasie przestałam się trząść. Kiedy w drodze powrotnej zatrzymaliśmy się na jeszcze jedno pływanie, w bardzo ładnej zatoczce z wielkimi czarnymi kamieniami, nie zdecydowałam się już na pływanie...

Po zakończonym rejsie i pożegnaniu się z Silvią i Davide a także resztą ich gości nie pojechałam od razu z powrotem ale miałam w planie odwiedzenie słynnej plaży La Pelosa, znanej jako jedna z najpiękniejszych na Sardynii. Żeby się na nią dostać trzeba kupić wcześniej bilet, zrobić rezerwację, mieć specjalną matę do leżenia na cennym tutejszym piasku i tak dalej. Liczba osób, które mogą tam plażować jest bardzo ograniczona. Ja nie miałam zamiaru plażować, plażing i smażing nie należą do moich przyjemności, chciałam jednak po prostu zobaczyć na własne oczy to cudo. Wiedziałam, że po 18-tej wstęp na plażę jest wolny. No więc chciałam na nią wejść, przespacerować się z nogami w wodzie, napstrykać zdjęć i pójść sobie.

Tymczasem nie było to takie proste. Chyba trzy razy przejechałam drogą wzdłuż plaży (której za drzewami nie było widać) no i wzdłuż parkingów. Wszystkie miejsca zajęte. Droga jednokierunkowa w którymś momencie skręca w górę - do miejsca, skąd rozciąga się widok na zatokę. Tu się zatrzymałam na fotkę i pojechałam dalej, w dół do rozwidlenia gdzie znów skręciłam w drogę wzdłuż plaży i potem znów w dół. Znalazam na tej drodze w dół, równoległej do tej w górę parking (darmowy), z którego prowadziła ścieżka - napisane, że do plaży. Ale ścieżka w pewnym miejscu się kończy i guzik. No to dałam sobie spokój. Nie to nie. Przyjadę tu może w poniedziałek autobusem. Ale ... to nie będzie już po 18, więc jak to zrobię? Zobaczymy.

No to ruszam z powrotem, ale już nie tą malowniczą i nieco szaloną drogą, którą przyjechałam do Stintino. Jadę tak jak powinnam była jechać rano, tyle że z powrotem: na Porto Torres a stamtąd na Alghero. Droga jest prosta i już nie taka ciekawa. Dojeżdżam do mojego Lidla, zostawiam tu znów Pandinę na noc, małe zakupy i ruszam do domu. Jutro czeka mnie całodzienna samotna wycieczka samochodowa do Bosa. Chcę wyjechać raniutko, żeby zdążyć na spokojnie pokonać wymyśloną trasę - drogą krajobrazową wzdłuż wybrzeża do Bosa i potem malowniczą drogą przez interior, z przystankami w Tinnura i Nuraghe Santu Antine. Muszę oddać Pandinę o 19 na lotnisku i chcę to zrobić punktualnie i bezproblemowo :).